เคยคิดมาตลอดว่า จะทำยังไง ถ้าเกิดมีคนมาเอารัดเอาเปรียบ โดยที่เราไม่สามารถมีอำนาจใดๆต่อรองได้ ตอนที่คิดเล่นๆ ก้อตอบตัวเองว่า บ้าสิ ใครยอมให้คนอื่นมาเอาเปรียบ ก้อบ้าแล้ว

กระบวนการความคิดของคนนอกมักจะเรียบง่ายไม่ซ้ำซ้อนเสมอ แต่ในวันที่เราโดนจริงๆนี่สิ กระบวนการความคิดในการต่อสู้กับความอยุติธรรม กลับยุ่งเหยิงวุ่นวายซะยิ่งกว่าการสร้างสะพานทางด่วนในเมืองไทย

โดยเฉพาะเมื่อผู้กระทำเป็นคนกลุ่มน้อย ตัวใหญ่แต่ใจเล็ก ส่วนผู้ถูกกระทำเป็นคนกลุ่มใหญ่ปากดีแต่ใจปลาซิว แถมยังถูกหลอกกรอกหูด้วยนโยบายหอมหวาน ว่าเราควรจะทำตัวเป็นลูกเรือที่ดี ไหนๆก้อลงเรือลำเดียวกันแล้ว

เมื่อทุกคนยอม แล้วตัวดิฉันล่ะ เหลือแต่ตัวข้าพเจ้าเอง ที่เดินดุ่มๆเข้าไปทวงสิทธิ์ที่ควรจะมีควรจะได้ เดินเข้าไปให้เค้าเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ไม่สิ สาดน้ำเย็นใส่มากกว่า เพราะตอนนี้รู้สึกมันชาไปทั้งตัว สมองหายไปแล้ว

คิดวนไปวนมา วนมาวนไป ว่าเรามีสิทธิ์ในการรักษาสิทธิของเราไหม ถ้าสิทธิที่เราควรจะได้เค้าไม่ให้ แล้วสิทธิที่เรามีล่ะ เราต้องยอมให้เค้ามาปล้นไปไหม การที่เค้าบอกไม่มีอะไร จะไม่มีอะไร เราจะโอเค เราควรจะโอเค

แต่ความจริงแล้วไม่ เราไม่โอเค absolutely not OK!!!!!! แต่ได้แค่ตะโกนอยู่ในใจ เราไม่สามารถทำอะไรได้เพียงเพราะว่าพวกคนตัวใหญ่บอกว่ามันควรจะเป็นแบบนี้

แล้วเราจะทำยังไง ถ้าต้องตื่นเช้ามาทุกวันๆ พร้อมความต่อต้านในใจที่มันมากขึ้นๆทุกวัน จะทำยังไงที่ต้องไปอยู่ในที่ๆเราเริ่มจะเกลียดขึ้นทุกวันๆ จะปั้นหน้ายังไงกับคนที่เราเริ่มหมดศรัทธาลงไปทุกวันๆ

ความจริงแล้วมันมีทางเลือกง่ายๆแค่สองข้อ คือทน ก้มหน้ายอมรับไป แล้วคิดซะว่า ดีกว่าไม่มีไรทำ ดีกว่าอดตาย อย่างที่คนอื่นเค้าคิดๆกัน หรือถ้ามันไม่ยุติธรรมนักก้อแค่ สละเรือ ยอมตายดีกว่าเสียศักดิ์ศรี โอ้ว..เท่ชะมัด

ไม่ว่าสุดท้ายเราจะเลือกทางไหน ครั้งนี้ก้อเป็นอีกหนึ่งบทเรียน ที่เรียนรู้ว่าการใช้ชีวิต มันไม่ง่าย แต่การใช้ชีวิตให้มีความสุขและเรียบง่าย เป็นเรื่องยากที่สุด

หวังไว้ลึกๆ ว่าอย่าซับซ้อนมากนักนะ..ชีวิต!!!